Links
http://www.danmillman.com
http://www.compagniefortuin.nl
http://www.watjezegtbenjezelf.net
http://www.casanovanet.nl, eerste hulp bij het verkoopklaar maken van uw huis
Boekentips
Titel		Auteur
Emed	-	W.A.H. Mulder - Schalenkamp
De bron der wijsheid	-	W.A.H. Mulder - Schalenkamp
De beste wensen voor moeder aarde en jou!	-	Marianne Fortuin
De alchemist	-	Paul Coelho
De 5e berg	-	Paul Coelho
Brida	-	Paul Coelho
Vederlicht	-	Ellen Scheffer
Tweelingenzielen	-	Patricia Joudry
Het leven waarvoor je geboren bent	-	Dan Millman
Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus	-	John Gray
Geloof in je eigen kracht	-	Lidy van Lagen

De Ferrari en ik

Lang geleden had ik posters op mijn kamer van een Ferrari. de mythe die het merk uitstraalt, de waanzinnige lijnen van hun carrosserie gecombineerd met fabelachtige techniek gaf aanleiding tot veel dromerij. Op een dag stond ik oog en oog met een Ferrari. Ik was opslag overdondert, wat een impact heeft dat op mij gehad. Jarenlang stiekem dromen en er af toe eens heel dichtbij zijn, dat was het wel zo'n beetje. Ergens was er altijd een gevoel dat dit alleen voor rijkeluiskinderen was weggelegd of je zou de lotto moeten winnen, dan was er nog een kans misschien.

Op een dag was het lot mij goed gezind. Er kwam een buitenkans en ik kon "wegens omstandigheden" een Ferrari bemachtigen. Ondanks alle waarschuwingen van familie en vrienden ging ik er mee op pad. Een droom was werkelijkheid geworden. De auto was voor mij gemaakt, als ik erin stapte en de lucht van het leer opsnoof was het al geweldig, ik kon er uren naar kijken en inzitten zonder dat we een meter reden. Laat staan als de motor werd gestart, de adrenaline gierde dan door mijn lijf en mijn hart sloeg 3x over, het geluid van die briesende paarden werkte gewoonweg verslavend.

Vele tochten heb ik met de Ferrari gemaakt. Mooie landen bezocht en veel avonturen beleeft. De mooiste bergen opgereden en als een echte Ferrari betaamt ging dat altijd met de nodige sensatie; tuurlijk af en toe was er weleens "narrow escape" , maar wat wil je met zoveel geweld onder de motorkap.

Op een dag ga je een nieuwe uitdaging aan. Je gaat het circuit van Zandvoort op....Ondanks alle waarschuwingen van iedereen die je dierbaar is doe je het. Je bent ervan overtuigd dat jij en de Ferrari zo'n sterke binding hebben dat je alles aankunt. Maar dan.....een aantal bochten gaat het goed, je komt door Bos-uit het lange rechte stuk op en gaat plankgas voor de tribune langs de Tarzanbocht in, en dan gaat het mis....Voor de hoofdtribune maak je een geweldige spin en komt achterwaarts in de grindbak terecht. Je ego is gekrenkt en als je uitstapt joelt het publiek je toe "Loser. loser, loooooser...." Je houdt je helm op om je tranen te verbergen en als je in de pits komt waar alle dierbaren hebben staan toekijken en je toefluisteren "zie je wel..." neem je je besluit; de Ferrari gaat de kelder in.

De Ferrari wordt thuisgebracht op een sleepwagen want erin rijden heb je helemaal gehad. Er gaat een mooi kleed over en de kelder gaat op slot. Het is mooi geweest en het is tijd om je wonden te likken. Natuurlijk weet je dat je zelf aan het stuur zat en je weet ook dat de Ferrari een temperament heeft, maar dit? Dit is moeilijk te begrijpen en ergens blijft het knagen; wat ging er mis en wat heb ik over het hoofd gezien? Je neemt een besluit en schrijft je in. Op Zandvoort worden rijvaardigheidstrainingen gegeven. Dat geeft nieuwe inzichten, je leert er veel. Onder andere wat angst met je doet, hoe je instinctief reageert. Weet je waarom mensen vaak op bomen knallen i.p.v. ertussen door te gaan? Omdat ze gefixeerd zijn op de boom en dan daar naar toesturen onbewust. Je moet je fixeren op wat je wil en niet op wat je niet wil is me daar geleerd.

Op een dag haal je het slot weer van de kelder en neemt weer eens een kijkje. Heel voorzichtig haal je het kleed van de auto en gaat er weer eens inzitten. Je snuift de geur van het leer weer op. Onbewust weet je dat je er nog niet klaar mee bent. De auto inruilen? Het zou kunnen, maar voor je gevoel is het moment nog niet daar. Je gaat het trappetje weer op en doet de kelderdeur weer dicht. Je emoties zijn nu in een rustiger vaarwater dus je laat het slot eraf.

Na een tijdje van twijfel hak je de knoop door en denkt "what the hell" en op een mooie dag stap je in de auto en start de motor. Zonder aarzelen springt deze aan en ratelt weer als vanouds. Je gaat de weg op en rijdt voorzichtig een rondje over de snelweg en tussendoor passeer je het mooie plaatsje Muiden. Het is dubbel; ergens zit je met samengeknepen billen, dit is je 1e rit na de fameuze afgang op Zandvoort, dus het vertrouwen is er nog niet helemaal, en ondanks alle rijvaardigheidstrainingen zit je met klotsende oksels achter het stuur. De rit gaat goed, natuurlijk ga je lang niet voluit en op een bepaald moment denk je linksaf te gaan terwijl je in werkelijkheid rechtsaf gaat. Na deze overwinning zet je de auto weer in de kelder. Het kleed blijft eraf en je betrapt jezelf erop dat je zo af en toe eens naar beneden glipt en er weer naar durft te kijken.

Na een tijdje realiseer je je dat het toch wel zonde is dat die Ferrari alleen maar in de kelder staat. Dan komt het moment waarop er wordt besloten om de Ferrari maar voor het werk te gaan gebruiken. Zo slaan we 2 vliegen in 1 klap, toch? De praktijk beslist anders, de Ferrari lijkt zich in de 1e instantie te schikken in deze degradatie maar gaat na een tijdje nukken. Inderdaad dit is te min, tuurlijk kan het wel een onderdeel zijn van een groter geheel om af en toe eens een ritje te doen als werkpaard, maar alleen dat? Daarvoor is er teveel passie en temperament, dus dat werd het niet, kortom de Ferrari gaat weer in de kelder.

Na weer de nodige lessen geleerd te hebben ben je weer een stapje verder. Je weet wat beter de werking van angsten en na alle sessies op Zandvoort heb je de eens zo pijnlijke ervaring omgezet in iets heel moois. Natuurlijk kan je weer eens uit de bocht vliegen, maar je angst daarvoor is nu een stuk minder en daarmee de kans dat het gebeurt ook. Je daalt weer eens de kelder in en het plezier komt weer terug richting de Ferrari. De laatste restjes haat en de woede maken weer plaats voor de liefde die er altijd heeft gezeten. In een dolle bui kijk je eens naar de banden, ververst de motorolie en je maakt de ramen schoon en jee, die waren wel een beetje vertroebeld na al die tijd.

Op een dag is het weer zover. Je besluit om de Ferrari weer tevoorschijn te halen. Eens kijken wat alle lessen hebben opgebracht. Als je instapt en de motor weer start lopen de rillingen door je lijf: brrr.....wat is dit toch en wat blijft dit geweldig. Je gaat op weg en kijk, de lessen betalen zich terug. Je zit veel relaxter dan tijdens de vorige rit. Het gevolg is dat alles veel soepeler verloopt en na een goed uurtje komt er heel langzaam weer iets van het vertrouwde gevoel naar boven. Je rijdt richting Zandvoort en je geniet van elke minuut dat je achter het stuur zit. Je draait de rotonde op richting het circuit. Niet om nu meteen weer de baan op te gaan - daarvoor ben je nog te onzeker, maar je wil weer de sfeer even proeven. Als je bij het circuit aankomt blijkt dat de hekken op slot zitten. Huh, denk je wat raar, maar vervolgens draai je de boulevard op en rijdt daar een rondje en met een tevreden gevoel rij je naar huis. Je parkeert de Ferrari weer in de kelder en je weet dat het vertrouwen er weer is en dat alle ervaringen de band alleen maar hebben versterkt.

Een aantal dagen later gaan je gedachten nog eens terug naar deze rit. Je kijkt op de site van het circuit omdat je nieuwsgierig bent waarom de hekken op slot zaten. Je leest dat het circuit helemaal onder handen wordt genomen en geheel wordt geasfalteerd. Deze renovatie heeft nog een primeur, er wordt speciale laserapparatuur ingezet om alles te meten. Bij bij een van die metingen is iets heel bijzonders naar boven gekomen en wel bij de Tarzanbocht. In plaats van de gebruikelijke positieve camber - schuine helling - blijkt er bij deze bocht, door slijtage, een negatieve camber te zijn ontstaan. Het gevolg hiervan is dat de auto i.p.v. afgeremd juist een extra duw krijgt in de bocht waardoor je in grensgevallen gaat "spinnen" . Voor gewone rijders allemaal niet erg, maar voor Ferrari rijders die op de limiet rijden kan dit verkeerd aflopen.......aldus het commentaar.

En dan vallen alle stukjes op zijn plaats. Ik weet dat het nog niet voorbij is, maar wanneer is dat het wel? Is het circuit op tijd klaar en is de Ferrari er dan nog? We zullen zien.........

Geschreven door Rick